มารั่วกันเหอะ~*

เชื่อเลย กับสำนวนที่ว่า "ความคาวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก" เนี่ย

หลังจากที่เอ็นทรี่ย์ที่แล้ว ได้พรรณนาวีรกรรมโชว์แบ้ว(และกุงเกงลิง??) บนรถเมล์ไป

ใครงงกลับไปอ่านนี่ซะ http://kadeart.exteen.com/20061018/entry

.

วันนี้ก็เช่นเคย ไปเรียนแถวอนุสาวรีย์ แต่คราวนี้ไม่กล้ากลับสายแปดแล้ว กลัวซ้ำรอย เลยทิ้งความงกไว้ข้างหลัง แล้วหันมากลับรถตู้

โอ้!!จอร์จ เร็วมากค่ะ!? ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถึงกิโล5 แล้ว แต่ค่ารถสิ แพงเหลือหลาย T T ตอนนั้นเราเหลือเงินในกระเป๋าประมาณ10บาท เอาวะ พอถึงบ้าน เพราะจากนั่นต่อรถเมล์ต่อเดียวก็ถึง แต่รอแล้วรอเล่า..95ก็ไม่มาซะที โอ๊ะ 150มา โดดขึ้นก่อนดีกว่า แพงกว่าบาทเดียว ช่างมัน

พอขึ้นรถ มีเจ้ฝรั่งตาน้ำข้าว2คนมาสะกิดถามทาง(สงสัยพลังสาวแว่นทำให้หน้าตาดูคงแก่เรียนขึ้นมั้ง ภาษาอังกฤษกะเราเนี่ย ห่วยแตกสิ้นดี)

เจ้ฝรั่ง : ฮาว วี โก (บลาๆๆๆ) ชะทุจ๊าค ?

เราก็งงละสิ ไรฟะ ปกติภาษาก็ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว แล้วจะไปไหนของเค้าเนี่ย งง

เรา : Ah.......Slowly? (เริ่มโชว์พาว (แบ้วๆ))

ฝรั่ง : J-a-t-u-c-h-a-k (อ๋ออออออออ จตุจักร!!)

เออ แล้วไปสายไหนละเนี่ย ไม่ค่อยคุ้นทาง ก็พอรู้ว่ามี 26 ผ่าน เลยบอกเค้าไป

เรา : Ahh....You will get the bus 26 !!! (พูดไปมั่วๆ ถูกป่าวเนี่ย)

ฝรั่ง : 26?

เรา : Oh! Yes Yes 26 . You must be across the road (บลาๆๆๆ มั่วแล้วแล้ววว)

ฝรั่ง : Across sky brige(เขียนไงฟะ) ? (เย้ เค้าเข้าใจด้วยยยยย เราก็เยสๆเป็นอย่างเดียว เฮ่อ)

พอเค้าจะลงรถ เราก็ส่งท้ายในฐานะเจ้าบ้านที่ดี

"Goodluck!!!"

(ไม่รู้พูดไรผิดไปป่าว เค้าหัวเราะกันใหญ่เลยอะ ก็นึกไม่ออกแล้วนี่)

หลังจากคุณฝรั่งลง ทีนี้ตาเจ้าบ้านเอ๋อมั่งสิ อยู่ๆ 150 แทนที่จะเลี้ยวเข้าถ.นวมินทร์(บ้านอยู่บึงกุ่ม) ขึ้นทางด่วนไปมีนฯเฉยเลย(รู้จากแม่ทีหลังว่าบางคันมันไปมีนบุรี ชั้นผิดสินะ...)

ก็รีบลงสิ ทีนี้ เอ้า จะทำไงต่อละทีนี้ เปิด'เป๋าตังค์ดูเหลือเงิน2บาท(เหรียญบาท+50สตางค์สองเหรียญ) ทุเรศตัวเองมากๆ ขณะที่จะตัดสินใจเดินกลับบ้าน ไม่ไกลหรอก แค่ประมาณ20กว่าป้าย --"ก็โทรหาแม่ก่อน (แม่ไม่อยู่บ้านด้วย ไปนอนบ้านญาติ อะไรจะโชคดีปานฉะนี้...)

และแล้ว.....ก็เหมือนมีเบลล์ดันดี(?) มาชี้ทางสว่าง แม่ถามว่า"ทำไมไม่กดตู้ATM"

เวงกำ โง่นี่ คนเรา ลืมไปเลยว่ามีบัตร คือตั้งแต่ทำมาหลายปีไม่เคยกดเลย จริงๆนะ

สรุปว่าเราก็ได้กดตังจากตู้ ขึ้นรถเมล์ด้วยแบงค์100กลับบ้านด้วยประการฉะนี้แล....

สรุปว่าช่วงนี้เนี่ย เป็นจุดสูงสุด(แห่งความงี่เง่า)ในชีวิตจริงๆ

ไปว่าฝรั่งเค้าหลง สุดท้ายตัวเองบ้าบอยิ่งกว่า เฮ้อ!!!(จะมีใครงี่เง่าได้เท่าเรามั่งมะ!??)

.

ปล. ขออภัย ไม่รู้จะอัพอะไรแล้วอะ เจอแต่เรื่องซวย(เพราะความงี่เง่าของตัวเอง)

ขอบคุณทุกท่านที่ทนฟังยัยบ้านี่บ่นจนจบ

สบายใจขึ้นมาหน่อย เฮ้อ~~~