มารั่วกันเหอะ~*

ขอส่งการบ้านกับคุณ NaNa ก่อนนะค้า

พันมิตรหมีโหดรายงานตัวค่า ><

-*- อยากจะให้เหมือนตุ๊กตาหมีถูกทิ้งที่ออกมาไล่ฆ่าคน ประมาณนั้น

ดันดูเหมือนหมีปัญญาอ่อนมากกว่า 555

TAG!! TAG!! TAG!!

โดน tag อีกรอบ จากพี่อายูมิ อิๆ

เราก็ไม่มีไรจะอัพเลยอะ ช่วงนี้ แฉตัวเองมันซะอีกรอบ!!!!

1. เป็นคนที่งี่เง่า เซ่อซ่า และซุ่มซ่ามเป็นที่สุด

เรามันเป็นคนที่ซุ่มซ่ามมากๆอะ ชอบเดินสะดุดนู่นนี่ ขนาดเดินพื้นเรียบๆยังสะดุดล้มเล้ย - - " เวลาเดินก็จะเงอะงะงุ่มง่าม เมื่อก่อนจะชอบสะพายกระเป๋านักเรียนที่หลังสูงๆ กระเป๋าตุงๆเหมือนนินจาเต่า (กรุณานึกภาพตาม) จนได้ฉายาว่า "เต่า" จากเพื่อนๆผู้แสนดี

วีรกรรมความซุ่มซ่ามเรามันมีมากมาย อย่างที่เคยเล่าไป ว่าเคยล้มบนรถเมล์แบบลงไปนอนราบ180องศาอะ!!! สุดจะขายขี้หน้า ฮือๆ แล้วก็เรานะ เป็นคนที่ก็บอาการอะไรทางสีหน้าไม่ค่อยจะอยู่ บางทีอย่างยืนรอรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์ นึกเรื่องอะไรขำๆขึ้นมาได้ อยู่ๆก็ขำพรืด~ขึ้นมาซะอย่างงั้น รึไม่ก็ยืนยิ้มเหมือนยัยโรคจิต คนเค้าก็มองด้วยสายตาแปลกๆ ฮือๆ เค้าป่าวบ้าน้า~

อีกทั้งไอ้คนซุ่มซ่ามอย่างเราเนี่ย มันดันได้เป็นพิธีกรหน้าเสาธงที่ต้องพูดนำสวดมนต์แผ่เมตตาอะไรประมาณนี้ตอนเช้าๆ ไอ้วันนั้นเราก็ดันเบลอสุดๆ พูดนำมั่วไปหมด

ตามลำดับพิธีการมันต้อง เคารพธงชาติ>สวดมนต์>ร้องเพลงรร.>บอกนร.นั่งลง>แผ่เมตตา

แต่ด้วยความมึนส์ พอเคารพธงชาติเสร็จ เราพูด "สัตเพสัตตา...." เฮ้ยยยย นี่มันบทแผ่เมตตา!!! ให้ตายเถอะ เด็กหัวเราะกันทั้งรร. อายมากๆ ลนลานไปหมด รีบแก้ใหม่เป็นสวดมนต์ พอสวดมนต์เสร็จ มันต้องต่อด้วยเพลงรร.ชิมิ แต่เรา.."นักเรียนทั้งหมด นั่งลงค่ะ..." อะจ้ากกกกก พูดผิดอีกแย้ว ก็ตอนนั้นมันประหม่า พอผิดทีนึงแล้วรวนหมดเลย ฮือๆ สรุปว่าวันนั้นจึงทำให้เรากลายเป็นพิธีกรหน้าเสาธงผู้โด่งดัง(ด้านความเอ๋อ) จนบัดนี้ทำหน้าที่มาจะเป็นปีแล้วก็ยังเอ๋อๆ ไปทำแบ้วอยู่บ่อยๆ = = ไอ้นิสัยเซ่อซ่านี่มันแก้ไม่หายจริงๆแหละ เฮ่อ

2.รักหมาแบบเชิงชู้สาว???

อย่างที่เคยเล่าไป ถ้ายังจำกันได้ ว่าเรารักหมา รักแบบว่า ไม่ใช่น่ารัก แต่เห็นมัน เท่! แมน!?แอนด์ แฮนซัม!!!

ตอนนี้ก็กะลังอยู่ในโหมดฟอลอินเลิฟ กะน้องหมาตัวนึง ในซอยทางเข้ารร. อาจจะเรียกว่าตบมือข้างเดียวก็ได้มั้ง เพราะเรายังไม่รู้ชื่อคุณเธอด้วยซ้ำ(อ่านไม่ผิดหรอก "หล่อน" เป็นผู้หญิงหรือ ตัวเมียนะเอง อิ๊ๆ) เราแอบมองมันมานานแล้วอะ

เป็นน้องหมาขนสีขาวโพลน แบบขาวจั๊วะๆ จมูกสีชมพู ตาใสซื่อบริสุทธิ์ ฮุๆๆ ทีแรกก็แค่มองว่าทำมายมันน่าร้ากอย่างงี้ฟร้า มองทุกวันๆเข้า ความรักมันเริ่มก่อกำเนิด อ้ากกก ทีแรกเลยเนี่ย เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าคุณเธอ เป็นหญิงรึชาย? เลยเรียกด้วยชื่อสุดจาไฮโซว่า "Good Looking" เหตุผลเพราะมันน่ารัก หน้าตาดี แต่เราไม่รู้เพศ เลยเรียกเหมารวมๆว่ากู้ดลุกกิ้งไปเลย 555 พึ่งจะมารู้ทีหลัง ว่าเธอเป็น ญ แต่เรียกอย่างงี้มานานแล้ว จะเปลี่ยนเป็น"Pretty" รึ"Beauty" มันก็ไม่ทันแล้ว เลยเรียกชื่อนี้มาตลอด ฮุๆๆ (แต่เป็นหญิง... งั้นเราก็yuri อะจิ กรั่กๆ)

อยากรู้ชื่อจริงๆของเธอจังน้า ไม่กล้าเข้าไปถามเจ้าของอะ เด๋วไปมองหมาเค้าด้วยสายตาหื่นๆเค้าจะหาว่าโรคจิตเอา (ก็จริงไม่ใช่เรอะ!!~) เดี๋ยววันหลังจะไปแอบปาปารัสซีคุณเธอมาโชว์ความน่ารักให้ดู หึๆๆ

3.บ้าวาดการ์ตูนได้ทุกที่ทุกเวลา แม้แต่ตอนเรียน...(เฮ้ย!!)

ด้วยความที่เป็นสาวแว่น....

หน้าตาเหมือนจะเป็นเด็กดีในสายตาทั่นอาจารย์ (ตีหน้าใสซื่อเก่ง)

ฉะนั้น เวลาในห้องเรียน เราคือเด็กแว่นบ้าเรียนที่ตั้งใจจดทุกเนื้อหาวิชาเรียนแบบสุดๆ!!

แต่ว่า ถ้ามองจากสายตาภายนอกมันก็อาจจะเห็นอย่างงั้นอะนะ

ถ้าลองแพนกล้องมา ซูมเข้ามาใกล้ๆ จะเห็นว่า ไม่ได้จดอะไรเล้ยยยยย นั่งวาดรูป(เขี่ย)เล่นอยู่ตะหาก!!

จะมีศัพท์ที่ใช้เฉพาะเวลาเขี่ย(วาด)รูปเล่นในห้องเรียนกะเพื่อนว่า "เข้าฌาน" รึไม่ก็"shot note" 555 แทบจะทุกคาบ พออ. เริ่มสาธยาย เราจะเริ่มหยิบสมุดประจำตัวกะดินสอคู่ใจ แล้วเรื่มละเลง ไอ้เพื่อนคนไหนที่ไม่รู้ความจริง เวลามันมองมาทางเรามันก็จะตกใจ ว่าอีนี่มันขยันจิ๊บเป๋ง มันนั่งจดเวลา อ.พูดทุกครั้ง อ.ก็จะนึกว่าเราขยัน วะฮ่าๆ ชั่วจริงๆ

ขนาดเวลาชอบเมโมโน๊ตอะไรไว้ ยังต้องเป็นรูปเล้ย มานบ้า ฮะๆๆ

ก็ถ้าเป็นหนูเอ็ดเตือนละก็ ยังไงก็ไม่ลืม อิๆ

ส่งสัยเพราะไอ้เพราะแบบนี้แหละ เกรดมันเลยตกลงทุกปีๆ

จากม.ต้นมะเคยลงมาที่3.8_ จะเกาะอยู่ขอบ3.9_ มันก็เริ่มตกลงเรื่อยๆ เหอะ มาเป็น 3.84 3.80 แล้วก็มาอยู่ที่ 3.76 ฮือๆ ถ้าเทอมนี้เกรดยังตก ท่านแม่มีหวังได้เผาการ์ตูนทิ้งแหงๆ

พวกที่บ้าการ์ตูนแล้วยังรักษาเกรดไว้ได้ดีเนี่ย เก่งจิงๆน้า นับถือๆ

4. เซนท์ด้านดนตรีเป็น 0

เราเป็นคนที่ไม่เอาไหนด้านดนตรีมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ขนาดตอนม.ต้นต้องเป่าขลุ่ยกับเพลงง่ายๆอย่างเพลง "โยนลูกบอล" ยังไม่รอดเลยอะ ร้องเพลงยิ่งแย่ใหญ่ -*-

ปีที่แล้ว ไม่รู้อะไรมันเข้าสิงขึ้นมา ดันคึก ทะลึ่งไปแข่งวงฟอล์คซองกับเพื่อน ทีมเรามี5คน กีตาร์2 ไวโอลิน1 แล้วก็เราร้องกับเพื่อนผู้ชายอีกคน

วันแรกๆยังไม่เท่าไหร่ ซ้อมๆแบบชิวๆกันไป พอเริ่มใกล้ถึงวันแสดง มันเริ่มตึงเครียด ซ้อมกันเสียงแหบแห้ง ไอ้ที่เสียงเน่าๆอยู่แล้ว ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่

วันแสดง ... เรารู้สึกเลย ว่าไม่น่ามาคึกสมัครกะเค้าเล้ย T T วงอื่นสุดยอดเลยอะ นักร้องนำเสียงโครตดี มีแข่งกัน 9 วง วงเราได้ที่6 เหอะๆ เราว่ากีตาร์กะไวโอลินทีมเราเก่งนะ สงสัยแพ้เพราะยัยนักร้องนำนนี้เนี่ยแหละ = = " รู้สึกผิดต่อเพื่อนในวงจริงๆ ทุกคนอุตส่าห์พยายามกันแทบตาย ปีนี้ไม่สมัครมันแล้ว เข็ด ฮือๆ

5. แม่ครัวมือใหม่เคยเกือบทำไฟไหม้บ้าน

อันนี้เป็นเรื่องที่น่าขายหน้าที่สุดของเราเลยอะ

ตอนนั้นอยู่บ้านกับพี่สาว2คน แม่ไปต่างจังหวัด เลยนึกสนุก พี่เราชวนลองทำของชุบแป้งทอดดู (ปกติทำแต่ไข่เจียว - - ) ก็เอาปลา เอาเนื้อ มาหั่นๆ ชุบแป้ง ระหว่างนั้นก็ตั้งน้ำมันใส่หม้อรอทิ้งไว้ ตอนนั้นใช้น้ำมันเยอะมากๆอะ เทไปเกือบครึ่งขวด เพราะพวกของชุบแป้งทอดมันก็ต้องใช้น้ำมันเยอะๆอยู่แล้ว พอน้ำมันเริ่มร้อน.... เรากะลังจะหย่อนน้องกุ้งตัวน้อยลงไป ท่านพี่ก็แทรกขึ้นมาว่า "ประเดี๋ยวก่อน ไอ้หลังซองผงชุบแป้งทอด มันบอกว่า ถ้าเหยาะน้ำส้มสายชูลงไปในน้ำมัน จะทำให้อาหารไม่อมมันอะ" อ๋อ งั้นหรอก็ดีสิ เราก็เลยเหยาะมันลงไป(ย้ำอีกครั้ง ว่าน้ำมันเริ่มร้อน) แล้วก็............

ฟูววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว~

(ไม่ใช่ฮาร์ดเกย์นะ = =)

ไฟมันลึกพรึบ!! เกือบถึงเพดานบ้าน เฉียดหน้าเราที่เป็นคนใส่ไปไม่กี่เซ็นฯ ร้อนวูบๆหน้าเลย ไฟมันก็แรงขึ้นเรื่อยๆ ( แหงดิ ในหม้อมีน้ำมันเป็นลิตร ...) วินาทีนั้น สิ่งที่พี่เราคิดออกอย่างแรกคือ โทรหาตำรวจ จิ้มเลย 191 !!!

ตำรวจ: สวัสดีคร้าบ 191คร้าบ~

พี่: คะ คุณตำรวจคะ ช่วยด้วยคะ ไฟมัน ไฟมัน ในหม้อๆๆ ไฟมันลุก ฮือๆๆ (พูดจาไม่รู้เรื่องแล้วตอนนั้น)

ตำรวจ: ใจเย็นๆคร้าบ ไฟไหม้งั้นหรอ

พี่: อะ ใช่ ใช่ค่ะ ทำยังไงคะ คือไฟมันลุกในหม้อที่มีน้ำมัน จะดับไฟยังไงดีคะ

ตำรวจ: อืม..... เอ่อ..... (ใจเย็นอยู่ด้ายยยยยย) ในกรณีอย่างงี้ ก็ต้องใช้พวกดินโยนใส่หม้อนะครับ ไฟถึงจะดับ อย่าใช่วัตถุไวไฟนะครับ

พี่ : อ้อ ค่ะๆ เข้าใจแล้วค่ะ (.....- - หน้าซีดปากสั่น)

ตำรวจ : ขอที่อยู่ด้วยนะครับ

แล้วพี่เราก็บอกที่อยู่เค้าไป

(ตอนนั้นควันขโมงเต็มบ้านแล้ว เพื่อนบ้านเริ่มสะกิดใจ ได้บ้านนี้มันทำบร้าอาราย

ปล. บ้านเราทาวน์เฮาส์นะจ๊ะ ถ้าไหม้ทีล่ะก็ หึๆๆๆๆ.....)

แล้วเรากะพี่ก็รีบวิ่งตาเหลือกไปหาป้าบ้านตรงข้าม พอดีป้าแกปลูกต้นไม่เยอะ โชคดี เลยได้ดินมาทั้งกระสอบ รีบหอบเข้าบ้าน

ขณะนั้น ไฟเริ่มเลียเพดานบ้านแย้ววววว อ้ากกกกกกก เรากับพี่สามัคคีกันครั้งแรกในรอบหลายสิบปี(?) ร่วมรวมพลังเฟี้ยงดินใส่หม้อติดไฟอย่างบ้าคลั่ง (กรุณานึกภาพตาม เค้าว่าคนใกล้ตายทำได้ทุกอย่าง มาเชื่อก็อีทีเนี้ยแหละ..) จนไฟมันดับลง....

เหลือแต่ความเงียบ..... แล้วก็ ผนังกับฝ้าเพดานดำๆ

เรากับพี่เก็บกวาดทุกอย่างที่เละเทะในครัวกับอย่างเงียบๆ พูดอะไรไม่ออก แม่กลับมาจะทำยังไงนะ

ในครัวก็เละไปหมดทั้งคราบน้ำมัน กองดิน แล้วก็เขม่าดำๆเต็มไปหมด

เรื่องมันดันยังไม่จบ อย่าลืมว่าพี่เราโทรไปหาคุณตำรวจ เอิ้ก

คุณตำรวจใจดี อุตส่าห์มาตอนไฟดับเรียบร้อย ขอบคุณมากค่า

ตำรวจ: (มาถึงหน้าบ้านแล้ว) สวัสดีคร้าบ มีใครอยู่มั้ยครับ

เรากะพี่เดินออกไปหน้าบ้านกัน ทีแรกเห็นตำรวจ2คน ที่ไหนได้ พอมองไปบนถนน

พระเจ้าจอร์จ!! ตำรวจยกมาทั้งสน.รึยังไง!!! มีรถตำรวจ2คัน มอเตอร์ไซค์ 2 คัน กับ...... ปอเต็กตึ๊ง 1 คัน = =" จอดกันเต็มถนน ถ้าจะมาดับเพลิงทำไมไม่เอารถดับเพลิงมาเล่า เล่นพามูลนิธิร่วมกตัญญูมา เหมือนกะว่า งานนี้มีย่างสดแหงมๆ

เราก็เลยบอกตำรวจไปว่า ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เค้าก็ไม่ว่าอะไร เราเหลือบไปเห็นคนขับปอเต็กตึ๊ง เค้ายิ้มๆมา เหมือนโดนยิ้มเยาะเลยอะ ฮือๆ คนเลยรู้กันทั้งหมู่บ้าน ว่าไอ้บ้านนี้ลูกสาวทำอาหารแล้วไฟไหม้บ้าน ขายหน้าที่สุด

สุดท้าย แม่กลับมา เรากะพี่ก็สารภาพไปตามตรง (แหงดิ รอยผนังดำปี๋ขนาดนั้น ถ้าปิดได้ก็ไม่อยากจาบอกหรอก) แม่ก็ว่าๆใหญ่ตามระเบียบ แต่ดี ที่โดนน้อยกว่าที่คิด

ช่วงตอนนั้นเรารู้สึกหลอนเตาแก๊สไปเลยอะ ไม่กล้าเข้าใกล้ ขนาดแค่ทำไข่เจียวยังทำไม่ได้ เห็นน้ำมันกระเด็นก็กลัวแล้ว แต่ตอนนี้ก็หายเป็นปกติแล้วแหละ แต่ก็นะ ถ้าเราไปบ้านใครอย่าชวนเราเข้าครัวนะ หึๆๆๆ ไฟจะไหม้บ้านไม่รู้ตัว กรั่กๆๆๆ

แล้วก็ มีของบรรณาการอีกอย่างฮับ

Demons of Shanghai ตอนที่3ค่า เน็ตเน่า กว่าจะอัพขึ้น เอิ้ก

โหลดเลยคับ พี่น้อง

http://www.4shared.com/file/8971252/a569dafa/shanghai3.html

พี่ฮาวอค เอ้ย มะช่าย พี่แจ๊คเราก็ยังเท่ตามเคย อิ๊ๆ ><

EDIT

ครบสามตอนแล้ว งั้นก็แปะรวมเลยเน้อ

ตอนที่ 1

ตอนที่2

* แก้ลิงค์ตอน 1 กะ 2 แล้วนะคะ ขอบคุณทั่นน้อง อุตส่าห์มาบอก

ลิงค์เก่ามันตายตายอ่า

.

วันนี้อัพมากเป็นประวัติการณ์ 555 ปกติมักจะขี้เกียจพิมพ์ เพราะเราพิมพ์ช้าสุดๆ (ใครเล่นmsn กะเราน่าจะรู้ เหอะๆ)

รอดตายไปอีกเอนทรีย์ ขอบคุณมากค่า ที่เข้ามาอ่านเรื่องไร้สาระ

บาย~~~ จุ๊บๆๆ รักคนอ่าน& เมนท์ น้า อิๆ